Tarihî Karaköy’ün demir, hırdavat ve gemi teçhizatı kokan dar sokaklarından Rıhtım Caddesi’ne doğru süzülen sert sonbahar poyrazı, Perşembe Pazarı’nın asırlık döküm kapılarını döverken, Beyoğlu’ndaki bir anadolu lisesinin son ders zili gürültüyle çaldı. On yedi yaşındaki Lara, okul ceketinin üzerine giydiği lacivert kaşe montun düğmelerini sıkıca ilikleyip ağır sırt çantasının askılarını omuzlarında düzeltti. Sınıf arkadaşlarının Galata Kulesi çevresindeki kafeteryalara gülüşerek gitme tekliflerini nezaketle geri çevirerek, adımlarını Karaköy rıhtımında XIX. yüzyıldan kalma taş bir binanın ikinci katında yer alan uluslararası denizcilik ve rıhtım donanımları akreditasyon acentesine doğru hızlandırdı.
Lara, sekiz ay önce babasını Ambarlı Limanı’nda kuru yük gemisi bakım iskelesinde halat kopması sonucu meydana gelen kazada yitirdikten sonra yatalak babaannesi ve ilkokula giden küçük kız kardeşinin tüm geçim yükünü omuzlamıştı. Kasımpaşa’daki dik bir yokuşun başındaki mütevazı kiralık dairenin masraflarını ödemek, babaannesinin her ay yenilenen medikal bakım ürünleri ile kardeşinin okul masraflarını karşılayabilmek için hafta içi her gün ders bitiminde bu acentede akşam sekreteri ve uluslararası deniz donanımları tescil kayıt personeli olarak çalışıyordu.
Büro; taze filtre kahve, antika ahşap vernikleri, gemi makine planları ve yüksek hızlı tarayıcıların ritmik vızıltısıyla kaplı son derece vakur, kurumsal ama yüksek tempolu bir mekândı. Lara’nın görevi; Londra ve Rotterdam merkezli denizcilik enstitülerinden gelen rıhtım donanımı ve vinç şartnamelerini sisteme işlemek, Ulaştırma ve Altyapı Bakanlığı deniz ticaret onay dosyalarını kodlarına göre klasörlemek, gelen uluslararası kuryeleri karşılayarak gemi hidrolik sistem analiz raporlarını teslimat defterine kaydetmekti. Saatlerce ekran karşısında tonaj katsayılarını, basınç tolerans oranlarını ve patent sicil numaralarını doğrulamaktan göz pınarları kurur, topuklu ayakkabılar içinde ayak tabanları sızlar ve dev arşiv klasörlerini üst raflara taşımaktan kolları ile sırtı ağrırdı.
Lara’nın en büyük arzusu ise İstanbul Teknik Üniversitesi Gemi İnşaatı ve Gemi Makineleri Mühendisliği Bölümü’nü kazanıp deniz yapıları ve gemi hidrolik sistemleri geliştiren vizyoner bir mühendis olmaktı. Sekreterlik masasının altındaki çekmeceye YKS Sayısal özet kartlarını ve Fizik-Matematik ders föylerini gizlice yerleştirmişti. Bir yandan dahili telefon hatlarını yönlendirip kurye zimmetlerini yaparken, göz ucuyla çekmecedeki akışkanlar mekaniği, integral ve türev sorularını zihninden çözüyordu. Arkadaşları evlerinde rahatça test çözerken, o, klavye tıkırtıları ve asırlık gemi rölövelerinin ortasında geleceğini tırnaklarıyla kazıyordu.
O akşam, Haydarpaşa Limanı’na kurulacak yeni nesil bir konteyner vinci için hazırlanan yetmiş beş parçalık Acil Donanım Akreditasyon Dosyası’nın taranması, numaralandırılması ve e-imza portalına yüklenmesi son ana kaldı. Şirketin kıdemli operasyon sekreteri acil bir liman tespiti için Tuzla tersaneler bölgesine gidince, tüm tarama, kontrol, kodlama ve arşiv yükleme işi Lara’nın omuzlarına bindi. Gece saat onu geçtiğinde elleri kâğıt kesiklerinden sızlamaktan hissizleşmiş, bacakları yorgunluktan titriyordu. Binanın ağır demir kapısını kilitleyip Karaköy İskelesi’ne doğru yürürken cebindeki günlük yevmiyesi ve çantasındaki bitirilmiş test fasikülüyle İstanbul’un dondurucu gecesinde kendi geleceğini inşa etmenin gururunu taşıyordu.
Yazıda anılan işletmeler
Ticari veya sponsorlu bağlantılar şeffaf biçimde etiketlenmiştir.
Kaynaklar
Bilgileri güncel ayrıntılarıyla doğrulamak için kaynak sayfalarını ziyaret edebilirsiniz.