Oral Seven Tuzla Escort Yaren

Tuzla İçmeler’deki E-5 yan yoluna paralel sanayi sitesinden yükselen taşlama motorlarının tiz gürültüsü akşamüstü karanlığına karışırken, bölgedeki meslek lisesinin çıkış zili yankılandı. On altı yaşındaki Yaren, okul ceketini sırt çantasına sıkıştırıp kalın iş hırkasına sarındı. Sınıf arkadaşları otobüs durağına doğru yürürken, o adımlarını İçmeler Sanayi Sitesi’nin arka sokaklarındaki yüksek tavanlı bir çelik ve demir doğrama imalathanesine doğru hızlandırdı.

Yaren, terzi olan babasının geçirdiği bir felç sonucu çalışamaz hale gelmesiyle ailenin tek geçim kaynağı haline gelmişti. Dört nüfuslu evin kirası ve babasının her ay tekrarlanan medikal ilaç giderleri bu genç kızın omuzlarındaydı. Lise eğitimini aksatmadan akşamları bu imalathanede çapak alma ve çelik boru zımparalama işçisi olarak çalışıyordu.

Atölye; boru büküm preslerinin gürültüsü, kıvılcım saçan spiral taşlama sesleri, koruyucu gaz ve sanayi yağı kokusuyla kaplı zorlu bir yerdi. Görevi; kesimden çıkan paslanmaz çelik boruların ve profil demirlerin kenarlarındaki çapakları havalı taşlama motorlarıyla temizlemek, pürüzsüzleştirmek ve montaj öncesi kimyasal solventlerle yağdan arındırmaktı. Saatlerce ağır taşlama motorunu tutmaktan kolları titrer, maskenin altından sızan ince çelik tozu ve gres kokusu genzini yakardı.

Yaren’in tek arzusu, Yıldız Teknik Üniversitesi Makine Mühendisliği Bölümü’nü kazanıp sanayide kadının gücünü göstermek ve daha güvenli imalat sistemleri tasarlamaktı. Taşlama tezgahının karşısındaki beton kolona fizik ve türev-integral formül kartlarını asmıştı. Bir yandan iki eliyle taşlama motorunu çelik borunun üzerinde gezdirirken, gözleriyle duvardaki vektör ve dinamik denklemlerini takip eder, zihninden problemleri çözmeye çalışırdı. Taşlama motorunun çıkardığı ritmik yüksek sesi zihnini odaklamak için bir ritme dönüştürmüştü.

O gece, marina projelerinden birine yetiştirilmesi gereken üç yüz adet çelik korkuluk borusunun çapak temizliği ve ambalajlanması acilen bitirilmek zorundaydı. İmalat sorumlusu başka bir montaja gitmek zorunda kalınca tüm yük Yaren’e kaldı. Saatlerce kıvılcımların ve çelik tozunun ortasında boruları tek tek zımparaladı, temizleyip ahşap paletlere istifledi. Gece saat yarımı gösterdiğinde ambalajlama ancak bitti. Üstü başı metal tozu ve yağ kokar halde atölyeyi kilitledi. Marmaray durağına doğru yürürken E-5’ten geçen araçların ışıkları yüzüne vurdu; ama Yaren, bu koca şehrin zorluklarına rağmen kendi kaderini çelik gibi dirençle şekillendirdiğini çok iyi biliyordu.