Ataşehir Finans Merkezi’nin devasa cam kuleleri arasından batıya doğru süzülen dondurucu ekim poyrazı, Ümraniye yokuşlarındaki sararmış yaprakları ve geniş bulvarları savururken, Göztepe’deki bir Anadolu lisesinin son ders zili gürültüyle çaldı. On yedi yaşındaki Açelya, okul ceketinin üzerine giydiği lacivert kaşe montun önünü sıkıca kapatıp ağır sırt çantasının askılarını omuzlarında düzeltti. Sınıf arkadaşlarının Caddebostan sahilindeki kafeteryalara gülüşerek gitme tekliflerini nezaketle geri çevirerek, adımlarını Ataşehir’in batı ucunda, yüksek tavanlı modern bir iş merkezinin sekizinci katında yer alan uluslararası yeşil enerji, rüzgâr santralleri ve karbon salınımı akreditasyon acentesine doğru hızlandırdı.
Açelya, sekiz ay önce babasını Bandırma açıklarındaki bir rüzgâr türbini montaj sahasında vincin halat kopması sonucu meydana gelen kazada yitirdikten sonra yatalak babaannesi ve ilkokula giden küçük erkek kardeşinin tüm geçim yükünü omuzlamıştı. Örnek Mahallesi’ndeki dik bir yokuşun başındaki mütevazı kiralık dairenin masraflarını ödemek, babaannesinin her ay yenilenen medikal bakım ve ilaç giderlerini karşılayabilmek için hafta içi her gün ders bitiminde bu acentede akşam sekreteri ve uluslararası yenilenebilir enerji tescil kayıt personeli olarak çalışıyordu.
Büro; taze demlenmiş filtre kahve, türbin CAD çizimleri, karbon ayak izi haritaları ve yüksek hızlı tarayıcıların ritmik vızıltısıyla kaplı son derece vakur, kurumsal ama yüksek tempolu bir mekândı. Açelya’nın görevi; Kopenhag ve Hamburg merkezli yeşil enerji sertifikasyon kuruluşlarından gelen türbin kanat aerodinamik raporlarını sisteme işlemek, Enerji ve Tabii Kaynaklar Bakanlığı yenilenebilir enerji onay dosyalarını kodlarına göre klasörlemek, gelen uluslararası kuryeleri karşılayarak emisyon test verilerini teslimat defterine kaydetmekti. Saatlerce ekran karşısında türbin güç katsayılarını, rüzgâr verimlilik oranlarını ve patent tescil numaralarını doğrulamaktan göz pınarları kurur, topuklu ayakkabılar içinde ayak tabanları sızlar ve dev arşiv klasörlerini üst raflara taşımaktan kolları ile sırtı ağrırdı.
Açelya’nın en büyük arzusu ise İstanbul Teknik Üniversitesi Elektrik-Elektronik Fakültesi Elektrik Mühendisliği Bölümü’nü kazanıp Türkiye’nin temiz enerji altyapısını geliştiren ve sıfır karbonlu rüzgâr santralleri tasarlayan vizyoner bir mühendis olmaktı. Sekreterlik masasının altındaki çekmeceye YKS Sayısal özet kartlarını ve Fizik-Matematik ders föylerini gizlice yerleştirmişti. Bir yandan dahili telefon hatlarını yönlendirip kurye zimmetlerini yaparken, göz ucuyla çekmecedeki alternatif akım devreleri, integral ve türev sorularını zihninden çözüyordu. Arkadaşları evlerinde rahatça test çözerken, o, klavye tıkırtıları ve dev türbin projelerinin ortasında geleceğini tırnaklarıyla kazıyordu.
O akşam, Ege’de kurulacak devasa bir rüzgâr enerjisi tarlasına ait yetmiş beş parçalık Acil Emisyon ve Kurulum Sertifikasyon Dosyası’nın taranması, numaralandırılması ve e-imza portalına yüklenmesi son ana kaldı. Şirketin kıdemli operasyon sekreteri acil bir saha denetimi için Çanakkale’ye gidince, tüm tarama, kontrol, kodlama ve arşiv yükleme işi Açelya’nın omuzlarına bindi. Gece saat onu geçtiğinde elleri kâğıt kesiklerinden sızlamaktan hissizleşmiş, bacakları yorgunluktan titriyordu. Binanın ağır cam kapısını kilitleyip Yenisahra Metro Durağı’na doğru yürürken cebindeki günlük yevmiyesi ve çantasındaki bitirilmiş test fasikülüyle İstanbul’un dondurucu gecesinde kendi geleceğini inşa etmenin gururunu taşıyordu.
Yazıda anılan işletmeler
Ticari veya sponsorlu bağlantılar şeffaf biçimde etiketlenmiştir.
Kaynaklar
Bilgileri güncel ayrıntılarıyla doğrulamak için kaynak sayfalarını ziyaret edebilirsiniz.