Galata Kulesi’nin sarı ışıkları dar sokaklara vururken, Leyla odasının balkonunda derin bir nefes çekip İstanbul’un poyrazına bıraktı. Sokaktan geçen insanların neşeli kahkahaları yükseliyordu. Kimse, birkaç kat yukarıdaki bu küçük dairede her akşam başka bir hayata soyunan kadını fark etmiyordu.
Leyla, seneler önce Anadolu’nun bir kasabasından hayallerle çıktığı o yolculuğun buraya varacağını hiç tahmin etmemişti. Yalnızlık, büyük şehrin ezici acımasızlığı ve faturaların ağırlığı, onu yavaş yavaş bu kulvarın içine sürüklemişti. İnsanların kolayca etiketi yapıştırıp geçtiği ama yaşamanın büyük cesaret ve soğukkanlılık gerektirdiği bir hayattı onunki.
Işıklar Söndüğünde Bürünen Maskeler
Leyla’nın yaşamı net çizgilerle ayrılmıştı. Gündüzleri Beyoğlu’nun ara sokaklarındaki kafelerde ders çalışan, kimseyle göz göze gelmeyen içe dönük bir kadın; gece çöktüğünde ise bakımlı, kendinden emin ve dinlemeyi bilen bir refakatçi.
O gece Cihangir’de yüksek tavanlı bir dairede buluştuğu kişi, sanat dünyasından varlıklı ama ruhsal olarak tükenmiş bir adamdı. Leyla, bu işin en yıpratıcı kısmının beden değil, zihin yönetimi olduğunu çoktan kavramıştı. İnsanlar çoğu zaman yalnızlıklarını örtmek, içlerini dökebilmek ve yargılanmadan bir iki saat geçirebilmek için bu bedelleri ödüyorlardı.
Yazıda anılan işletmeler
Ticari veya sponsorlu bağlantılar şeffaf biçimde etiketlenmiştir.
Kaynaklar
Bilgileri güncel ayrıntılarıyla doğrulamak için kaynak sayfalarını ziyaret edebilirsiniz.