Cimcif Seven Escort Elif

Marmara’dan yükselen dondurucu poyraz, Tarihi Yarımada’nın asırlık surlarına ve Ayasofya’nın arkasında uzanan Soğukçeşme Sokağı’ndaki ahşap konakların cumbalarına çarpıp uğuldarken, Cağaloğlu’ndaki köklü bir lisenin son ders zili gürültüyle çaldı. On yedi yaşındaki Elif, okul ceketinin üzerine giydiği mürdüm rengi kaşe kabanın önünü sıkıca ilikleyip heavy ders kitaplarıyla dolu çantasının askılarını omzunda düzeltti. Sınıf arkadaşlarının Sultanahmet’teki kafelerde oturup sıcak salep içme davetlerini nazik bir tebessümle geri çeviren genç kız, adımlarını Soğukçeşme Sokağı üzerinde yer alan, XIX. yüzyıldan kalma üç katlı tarihi kargir bir binadaki uluslararası antika seramik ve sırlı çini arşiv acentesine doğru hızlandırdı.

Elif, dokuz ay önce babasını Topkapı Sarayı dış surlarının restorasyon çalışması sırasında çöken ahşap iskelenin altında kalarak kaybetmesinden bu yana ailesinin tüm geçim yükünü sırtlanmıştı. Kumkapı’nın rutubetli ve dar sokaklarındaki kiralık bodrum katın kirasını ödemek, kronik böbrek hastası annesinin diyaliz masrafları ile ilkokula giden küçük kız kardeşinin okul giderlerini karşılayabilmek için hafta içi her gün ders bitiminde bu acentede akşam sekreteri ve antika envanter tescil kayıt personeli olarak çalışıyordu.

Acentenin içi; pişmiş toprak kokusu, antika sır koruyucu solüsyonlar, İznik ve Kütahya çini paftaları ile yüksek hızlı geniş format tarayıcıların ritmik vızıltısıyla kaplı kurumsal, şık ve son derece yoğun bir mekândı. Elif’in görevi; Lizbon, Floransa ve Londra merkezli seramik miras enstitülerinden gelen XVI. yüzyıl Osmanlı çinilerine ait mineral bozulma ve sır çatlağı raporlarını sisteme girmek, Kültür Varlıkları Koruma Kurulu onay dosyalarını klasörlemek, gelen uluslararası kuryeleri karşılayarak nem oran test belgelerini zimmet defterine kaydetmekti. Yüksek tempolu bu sekreterlik işinde saatlerce ekran karşısında katalog kodlarını doğrulamaktan gözleri kurur, şık görünmek zorunda olduğu topuklu ayakkabılar içinde ayak tabanları sızlar ve dev arşiv tüplerini ahşap merdivenle üst raflara taşımaktan kolları ile sırtı ağrırdı.

Elif’in en büyük arzusu ise Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi Taşınabilir Kültür Varlıkları Korunması ve Onarımı Bölümü’nü kazanıp İstanbul’un zengin çini ve seramik mirasını koruyan uzman bir restoratör olmaktı. Sekreterlik masasının altındaki çekmecede YKS Eşit Ağırlık özet kartları ile Sanat Tarihi-Edebiyat ders föyleri hazır beklerdi. Bir yandan dahili telefon hatlarını bağlayıp kurye zimmetlerini onaylatırken, diğer yandan çekmecedeki paragraf, tarih ve matematik sorularını zihninden çözmeye çalışıyordu.

O akşam, Topkapı Sarayı Harem Dairesi çini restorasyon projesi için Floransa’daki Uluslararası Seramik Mirası Konseyi’ne gönderilecek yetmiş beş parçalık Acil Çini Akreditasyon Dosyası’nın taranması, kodlanması ve e-imza portalına yüklenmesi son ana kaldı. Şirketin kıdemli operasyon sekreteri acil bir numune tespiti için Ahırkapı sahasına gidince, tüm tarama, kontrol, kodlama ve arşiv yükleme işi Elif’in omuzlarına bindi. Gece saat onu geçtiğinde elleri kâğıt kesiklerinden sızlamaktan hissizleşmiş, bacakları yorgunluktan titriyordu. Binanın ağır taş kapısını kilitleyip Gülhane Tramvay Durağı’na doğru yürürken cebindeki günlük yevmiyesi ve çantasındaki bitirilmiş test fasikülüyle İstanbul’un soğuk gecesinde kendi geleceğini inşa etmenin gururunu taşıyordu.